Τα ατίθασα παιδιά με τον τρόπο τους έχουν κάτι να μας πουν.
Τα όρια και η τιμωρία δεν είναι η λύση πάντα. Πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε το μήνυμα.
Πολλές φορές, όταν ρωτούσα τα παιδιά μου τι θα ήθελαν να αλλάξει στην ζωή τους, κανένα δεν μου έλεγε "περισσότερα παιχνίδια" ή "πιο ωραία ρούχα" ή κάτι ανάλογο.
Πάντα μου έλεγαν "να παίζεις μαζί μας".
Καθώς ήταν 3 τα παιδιά, θεωρούσα ότι "ωραία έπαιζαν όλα μαζί".
Όμως όχι!
Το παιδί χρειάζεται και τους γονείς του.
Αυτό με προβλημάτισε και άρχισα να το ψάχνω.
Κατέληξα ότι, όσο είναι ακόμα καιρός, όσο ακόμα τα παιδιά μας αναζητάνε κοντά τους, εμείς οφείλουμε να τους δώσουμε αυτό που έχουν ανάγκη.
Κάποτε θα αποκολληθούν από μας, το σπίτι θα μας φαίνεται άδειο
και θα αναρωτιόμαστε πώς μας ξέχασαν έτσι.
Μήπως γιατί κάποτε ήμασταν παρόντες απόντες από την ζωή τους;
Στο
Babytips.gr (εικονίδιο για τον ιστότοπο αυτό θα βρείτε στην αριστερή στήλη του ιστολογίου μας), διάβασα ένα άρθρο που μου θύμισε αυτό που κάποτε μου έλεγαν τα παιδιά μου.
Το κρυφό μήνυμα των ατίθασων παιδιών είναι κώδικας μοναξιάς και κραυγή-πρόσκληση προς τους γονείς: "Ασχοληθείτε και με μένα. Υπάρχω και εγώ στην ζωή σας!"
Παραθέτω το άρθρο όπως έχει:
Του κάνω όλα τα χατίρια.
Όλη μέρα το τρέχω στο καράτε ή στο ποδόσφαιρο, στο μπαλέτο, τη μουσική ή το κολυμβητήριο.
Το πηγαίνω σε παιδότοπους, στους φίλους του να παίξει κι όμως δεν εκτιμά τίποτα.
Δεν με ακούει καθόλου, κάνει όλο ζημιές και με προκαλεί.
Τι άλλο να κάνω πια;
Τα έχω δοκιμάσει όλα.
Όλα τα παραπάνω, είναι λόγια, που ακούγονται συχνά στις ομάδες γονέων, από απογοητευμένος γονείς.
Η λύση που προτείνω συνήθως, όταν ακούω για ατίθασα παιδιά, για παιδιά που καταστρέφουν τα σπίτια η τα υλικά πράγματα των γονιών τους, είναι συνήθως μία: ΠΟΙΟΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ.
Για να σας δώσω να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ, θα σας παραθέσω ένα παράδειγμα:
